De opstand van de bloggers

Is het een nieuw fenomeen? De tijd dat bloggers zich voor elke kar lieten spannen loopt af. Bloggers willen het doen op hun manier en vooral op hun condities. Dat beweren althans de ‘super’- blogggers  Franck en Richard van reissite ‘OnedayOnetravel’,  een van de best scorende reissites in Frankrijk.

Beide veertigers gaven drie jaar geleden hun vast baan als leraar er aan om zich voltijds aan hun reisblog te wijden. Houden deze bloggers er een aantal ongeschreven regels en wetten op na die hun succes bepalen? Er zijn een paar do’s maar heel wat meer don’ts.

Vooreerst  gaan zij nooit op reis voor minder dan 5 dagen, dat is een minimum om je te kunnen ‘onderdompelen’ in de lokale sfeer en belevingswereld. Juist de persoonlijke keuzes en beleving tijdens de reis maken van de blog een unieke informatiebron die  lezers/volgers weten te waarderen.

Waar onze bloggers het moeilijk mee hebben is met de zogenaamde ‘diensten’ van de PR-bureaus. ,,Die teren op onze inspanningen”, zeggen ze onomwonden. ,,Wat is hun bijdrage aan wat bloggers posten? Niets, tweemaal niets. Zij zijn overbodige tussenpersonen die de budgetten die in feite de bloggers toekomen in eigen zak steken.” Krasse uitspraken, maar hoe kunnen de juiste bloggers of de juiste journalisten gevonden worden in functie van het beoogde publiek? Aan deze selectie kan een organisatie  toch niet voorbij wil het resultaten boeken in het veld van de sociale media. En juist op dat vlak kunnen PR-bureaus toch nuttige diensten bewijzen.

,,Fout uitgangspunt,” stellen onze bloggers, ,,je kiest als medium niet langer je doelgroep, het zijn de lezers/volgers die jou kiezen. Kom je niet tegemoet aan hun interesses, dan laten ze je vallen. Dat zie je  niet alleen bij de sociale media, maar zeer zeker ook bij de klassieke media.”

De meeste organisaties gaan er van uit dat bloggers kunnen bestaan louter en alleen op basis van ‘voorzieningen’. Dat is onleefbaar.

De meeste organisaties gaan er van uit dat bloggers kunnen bestaan louter en alleen op  basis van diverse voorzieningen. Verblijfsvoorzieningen, doorgaans ook transportvoorzieningen, maar daar blijft het meestal bij. ,,Dat is onleefbaar”, stellen Franck en Richard. ,,Na de ‘beleving’ is het aan ons om alles te verwerken. Teksten schrijven, fotoreeksen of video’s samenstellen, allemaal dagen werk. Waar doe je dat voor, welke vergoeding staat daar tegenover? “

Nu komen we bij het cruciale punt, waar halen de bloggers hun inkomsten? In hoofdzaak  uit ‘betalende links’, in feite doorverwijzingen naar een aantal  geselecteerde organisaties. ,,Wij bepalen zelf wie op onze site komt. Linkdeals waar het extraatje dat de bloggers ten dele  valt door de lezers moet opgehoest worden, komen er bij ons niet in. Soms worden artikels of video’s overgenomen door de site of publicatie van de organisatie. Daar staat uiteraard een vergoeding tegenover. Toch blijken nog tal van toeristische en andere diensten te denken dat ze door een reisje te betalen, recht hebben op de ‘producten’ die dat oplevert. Daar gaan Franck en Richard niet in mee. Overnemen van artikels kan alleen wanneer er een correcte vergoeding tegenover staat.”

Andere inkomsten blijken zij te puren uit het advies dat ze organisaties verlenen in verband met hun benadering en positionering in de sociale media. Als ervaringsdeskundigen hebben zij op dat vlak wel wat te vertellen.

Reizen is altijd een beetje avontuur, voor reisbloggers geldt dat zeker. Wanneer we drie jaar verder zijn, staan Franck en Richard dan weer braafjes voor de klas? Dat  is zeker plausibel, maar het is evengoed  mogelijk dat ‘OnedayOnetravel’ is uitgegroeid tot  een bescheiden  mediaconcern.

Leo Van Dorsselaer

 

Leave a Reply